Wat is belangrijker: je ziel of je lichaam?

Die vraag van impactmaker Liv bleef bij me hangen.
En terwijl ik zaterdagochtend bijna alleen in het zwembad door het water bewoog, landde het antwoord als vanzelf .

Mijn lichaam bewoog ritmisch door het water samen met mijn adem. Mijn armen snijden door het water heen , luchtbelletjes stijgen op in het water, het zachte wush-geluid van het water onder het oppervlakte vermengt zich met de Aïsha muziek telkens ik naar lucht hap en alles samen creëert dit een ongelofelijk mooie harmonie. En ergens daarbinnen keek mijn ziel mee , van binnen naar buiten. Niet los van mijn lichaam, maar het volledig bewonend, als een puur gevoel van overvloed. Abundance.

Op dat moment weet ik: mijn ziel koos dit leven om een lichaam te ervaren.
Om vreugde én frustratie te voelen. Vrede én boosheid. Zoete erkenning én bittere teleurstelling. Verrassing en ontgoocheling.

We willen vaak de ons vreemde 'niet authentieke' emoties wegduwen. Maar zonder de donkerte van dit aardse leven te doorvoelen ervaren we het licht ook niet. Het leven is niet alleen het voorgerecht of het nagerecht, het is een volledig menu. Alles hoort erbij. Niet om je te ontvoeren maar wel om je bewust van te worden.

Wanneer je je lichaam écht bewoont klopt wat je voelt altijd. Zelfs wanneer iets ongemakkelijk voelt of onverwachts uitdraait. Want die signalen zijn richtingaanwijzers. Ze brengen je dichter bij jezelf.

Maar wanneer je je ziel ontkent, vernauwt je blik. Dan leef je vanuit het hoofd, zoekend naar bevestiging, erkenning en een extern bewijs of nalatenschap van je bestaan. En dan is de stap naar oude patronen van macht en validatie buiten onszelf zoeken heel erg klein.

Dat is precies wat we nu collectief aan het loslaten zijn. Hoe pijnlijk en onvoorstelbaar buitensporig dat wat ons bewustzijn nu eindelijk binnen dringt ook is, er is ook altijd een positieve zijde aan. Namelijk het gevoel dat het oude, machtsgedreven paradigma niet meer klopt. Dat oppervlakkigheid leeg aanvoelt. Dat we onze menselijkheid en alles wat een menselijk hart kan voelen, opgeofferd hebben aan macht, rijkdom en extern vertoon terwijl we binnen zo leeg zijn als iets.

Zo ontstaat ruimte.
Voor een nieuwe manier van kijken.
Voor een leven waarin lichaam en ziel samenwerken.

In Human Design heet dit de weg van de Sleeping Phoenix die we nu aan het afleggen zijn, weg van het kruis van de Planning, door de herkenning van de kracht die al in je zit, die op het juiste moment de angst overwint en haar zogezegde veilige haven verlaat om in vrijheid te leven.

Vrijheid betekent hier: keuzes maken vanuit eenheid in plaats van afscheiding. Vanuit bezieling in plaats van bewijsdrang.
Vanuit de enige taak die we volgens het taöistische Wu-Wei concept 'uit te voeren' hebben namelijk dat van loslaten om te zijn, 'by letting go everything gets done' om te kunnen zijn zonder toe te voegen of weg te laten aan dat wat onze 'purpose' is.

Advanced Human Design geeft woorden aan dat energetische samenspel tussen lichaam en ziel. Net zoals oude wijsheidstradities dat al eeuwen doen, van de 5 elementen uit de Chinese geneeskunde tot de oude Taoïstische en Vedische teachings die me al zo lang drijven naar 'meesterschap' van mijn Sat Nam, mijn innerlijk wijze waarheid.

Wil jij meer leven vanuit diepte in plaats van oppervlakkigheid?
Dan is het vertalen en doorvoelen van jouw unieke advanced Human Design blauwdruk in zijn vollédige diepte een krachtig synthesisch fundament.

Vandaag is het de laatste dag in de ‘Spirit’-energie van poort 55 die zal zorgen voor de evolutie van de Sleeping Phoenix libelle die ontwaakt en oprijst uit de diepe donkere wateren om de meester van het luchtruim te worden.
​
Wat je doet met deze inspiratie en hoe je dit in je eigen leven erkenning geeft is jouw zaak, maar misschien is dit jouw moment om te luisteren naar een nieuwe SoulFueled Leven podcastaflevering:
​‘De rol van de Spirit Gamechanger in het bevrijden van ons slachtofferschap.’

From my heart to yours.

Oh ja, terwijl ik dit schrijf in de koffiebar op de hoek, herken ik de aanwezigheid van de pester van een van mijn dochters in de derde graad aan het tafeltje naast me. Waardoor de dochter als rolmodel ervaarde hoe diepe vriendschappen ook diep verraad in zich meedragen, waarna ze aan de universiteit exact de vrienden- en mentors vond die haar waarderen voor wie ze is en stimuleren om de beste versie van zichzelf te zijn. De boosheid die ik in me voel opwellen maakt na het herlezen van deze tekst plaats voor trots en een gevoel van 'voorbestemming' alsook compassie voor de vroegere 'beste vriendin' die aan haar telefoongesprek te horen, nog steeds een miskend gevoel van afscheiding ervaart.
​
​Overvloed wordt enkel bepaald door de manier waarop jij naar de zaken kijkt, toch Reader?

Warme groet,

Kristin